Eerste overklast dapper Schiedam

In dit verslag spreken we van ronde acht, al is het in de praktijk gewoon ronde zeven. Dat verschil is het gevolg van een inmiddels berucht organisatiefiasco van onze nationaal overkoepelende dambond. Die bond achtte het nodig haar leden al op de dinsdag vóór de speelronde te waarschuwen vanwege mogelijk winterweer. Begrijpelijk, want sinds de jaarwisseling had een lagedrukgebied sneeuw en gladheid gebracht. Zoals gebruikelijk beperkte die gladheid zich echter tot enkele uren, waarna Rijkswaterstaat de wegen snel weer begaanbaar maakte. In het zuiden van het land waren de wegen zelfs al ruim vóór donderdag probleemloos, iets wat ik zelf meerdere malen heb ervaren als forens tussen Sittard en Rotterdam.

Toch besloot de bond al op woensdag – nog vóór de aangekondigde aankondigingsdonderdag – de volledige speelronde af te gelasten. Daarmee was de eerste flater een feit, maar zeker niet de laatste. In hetzelfde communiqué werd namelijk doodleuk gemeld dat alle wedstrijden zouden worden verplaatst naar 14 februari. Volledig voorbijgaand aan het feit dat dan in alle zuidelijke provincies carnaval wordt gevierd. Vrijwel iedereen weet dat het zuiden dat weekend op slot zit: zalen zijn dicht, personeel is afwezig en spelers zijn of aan het feesten of gevlucht.

Voor onze club betekende dit bovendien dat plots twee van de negen rondes samenvielen met het Belgisch kampioenschap, waardoor meerdere spelers niet inzetbaar waren. Onze Maastrichtse collega’s missen in die periode zelfs vijf spelers. Desondanks bestempelde het Randstad-regime, onze bond, 14 februari als de perfecte inhaaldatum. Dat konden wij uiteraard niet onbesproken laten, waarna vrijwel direct contact werd gezocht met de wedstrijdleiding. Enkele uren later werd het eerder onzorgvuldig verspreide bericht afgezwakt: het zou slechts om een adviesdatum gaan. In onderling overleg mocht een andere datum worden gekozen. Daarbij doemde echter al snel de volgende flater op, want van echte flexibiliteit was nauwelijks sprake. Onderling overleg vereist immers instemming van beide ploegen, en één weigerende tegenstander volstaat om 14 februari alsnog op te leggen. Van flexibiliteit is dus alleen sprake zolang een tegenstander bereid is mee te werken.

Wij hebben zo snel mogelijk geschakeld met onze tegenstanders uit Rijnsburg en Maastricht, die zich uiterst meewerkend opstelden en niets te verwijten valt. Al snel bleek dat de resterende zaterdagen in januari voor geen van de betrokken teams haalbaar waren, waardoor alleen 7 februari overbleef. Die datum bracht weer nieuwe nadelen met zich mee, zoals provinciale verplichtingen voor zowel Rijnsburg als de Limburgse teams. Dat 7 februari ook voor ons reserveteam passend was, is volledig te danken aan de flexibiliteit van onze Maastrichtse collega’s. Dankzij die bereidwilligheid is ronde zeven nu later gepland dan ronde acht, waarbij ook de provinciale bonden onbedoeld slachtoffer zijn geworden.

Wie denkt dat hiermee een einde kwam aan de reeks slechte beslissingen, vergist zich. Een dag later volgde een mededeling waarin de bond zich beriep op advies van een zogenoemde ‘topmeteoroloog’, wiens doemscenario totaal niet strookte met de werkelijkheid op de weg. Deze schetste een horrorwinter met decimeters sneeuw en Elfstedentocht-temperaturen. Daarbij werd gewaarschuwd voor ontwricht openbaar vervoer en een vermeend gebrek aan winterbanden onder dammers. Later bleek de adviseur een gepensioneerd meteoroloog met vooral expertise in zon- en maansverduisteringen en een opvallend brede kennis van vervoersmiddelen en bandenbezit van bondsleden.

Alles zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn geweest, maar het handelen van hogerhand was vooral ondoordacht, gehaast en slecht onderbouwd. Zonder leden te raadplegen en tegen jarenlang advies in organiseert de bond haar belangrijkste toernooi in de meest onvoorspelbare maanden van het jaar, om vervolgens met matige noodoplossingen te komen. Achteraf bleek op zaterdag 10 januari slechts in twee provincies code oranje te gelden, die bovendien ruim voor aanvang alweer werd afgeschaald. In Limburg en Brabant was door dooi en regen nauwelijks sneeuw te bekennen, terwijl het programmaboekje nota bene stelt dat uitstel alleen bij code oranje of rood relevant is. Het volledige theater, inclusief de onvermijdelijke ‘topmeteoroloog’, bleek daarmee volkomen overbodig en dat mag men zich op de burelen van de dambond best aantrekken.

Na deze inleidende woorden, door naar de wedstrijd tegen Schiedam. Het dappere Schiedam. De spelers van voorheen Van Stigt Thans beleven een uitermate zwaar seizoen want door het wegvallen van een sponsor speelt het team nu gewoonweg één of twee klassen te hoog en moet de bordpunten bij elkaar schrapen. Dapper wel, en ik hoop dan ook dat men wel kan genieten van de persoonlijke succesjes, want een seizoen als aangeschoten wild dienen lijkt me niet bijzonder prettig.
De reis naar Schiedam verloopt, ondanks het late vertrektijdstip, voorspoedig. Vooral op de tegenliggende rijbanen is het chaos en van het zwaarste ongeluk dat we zagen kunnen we alleen maar hopen dat de betrokkenen er met enkele schrammen vanaf zijn gekomen.

Eenmaal aangekomen in de speelzaal is er nog een kwartiertje tijd voor koffie en bijpraten met (oud) clubgenoten. Net als voorheen in Gouda treffen we nu ook weer enkele oud-clubgenoten die het met hun talent hebben geschopt tot het Ereklasse-team van Westerhaar, en dus wensen we Danylo, Jitse en Thijs nog kort veel succes alvorens we onze eigen opstelling doornemen. Naar verwachting hebben we op ieder van de acht borden een hogere rating dan onze tegenstanders. Niet dat wij direct verwachten dat iedereen zomaar zal winnen, maar om de twee winstpunten zouden we ons geen zorgen moeten maken.

Om Bert Verton nog beschikbaar te houden voor het tweede team, hebben we voor deze ronde onze voorzitter overgeheveld naar onze hoofdmacht, en juist Dieter zorgt voor een voorspoedig begin van de wedstrijd. We zitten nog maar net en nemen wat openingsvarianten in overweging als op bord acht de klok alweer wordt stilgezet. Opnieuw is iemand slachtoffer van het Zetje van Lochtenberg, en deze keer is dat Ronald Wisse. Voor onze voorzitter blijkt het, na het raadplegen van Turbo Dambase, de zestiende keer dat hij deze openingscombinatie mocht uitvoeren (en dan tellen we alle onofficiële partijen niet mee). We worden dan online evenwel terecht gecorrigeerd door Ronald Schalley, er zit namelijk een duplicaat in mijn database, en dus stranden we bij vijftien repetities van Lochtenberg.
Cornelis Lochtenberg, die het zetje nooit heeft uitgehaald, zou er trots op zijn, en een naamswijziging van het zetje ligt voor de hand. Aldus staan we snel met 0-2 aan de leiding.

De volgende uitslagen laten flink wat langer, tot in het derde speeluur op zich wachten. En hoewel duidelijk is dat ons team op veel borden aan de leiding gaat weren de Schiedammers zich opvallend kranig. Nestor André heeft dan zijn tegenstander, de opvallende heer Bolderheij die bij gebrek aan een lepeltje maar met zijn suikerzakje in de koffie roeide, al een tijdje klem staan. Vrij zorgvuldig wordt materiaalvoordeel verkregen en dan lijkt het snel bergafwaarts te gaan. Toch wordt André nog verrast door een licht ‘zetje’ maar veel heeft dat niet om het lijf want de resterende positie is evengoed verloren voor de thuisspeler die niet veel later capituleert en daarmee brengt André ons team op een 0-4 voorsprong.

Clemens en Martijn spelen beiden vergelijkbare partijen. Druk uitoefenen op de tegenstander en maar zien of en wanneer deze buigt, barst en bezwijkt. Zowel de tegenstander van Clemens, Salou-ganger Theo van Wissen als te tegenstander van Martijn, ook-Salou-ganger Matthijs Broek verdedigen taai en weten beiden lang de stand in aantal schijven gelijkwaardig te houden. Maar zowel Clemens als ook Martijn blijven beiden rustig en rekenen meer en beter dan hun tegenstanders. Als er dan eenmaal voordeel is laten beiden ook niet meer los en hoewel het eindspel op beide borden wordt doorgespeeld totdat het écht verloren is strijken we ook hier twee overwinningen op in technisch uitstekende partijen. Daarmee verdubbelt de voorsprong naar 0-8 en wordt er stilletjes aan gedroomd over een ‘clean sheet’. Op de overige vier borden is er namelijk ook sprake van aantoonbaar gemakkelijkere standen.

De ‘whitewash’ blijft de Schiedammers echter bespaard want onze Oleksandr weet net niet te winnen van de Friese Schiedammer Fokke van Leijen die eigenlijk gewoon een prima partij aflevert. Oleksandr speelt, zoals we hem kennen erg zorgvuldig en netjes maar omdat er nooit echt spanningen op het bord komen blijft van Leijen zonder echte zwaktes in zijn stelling te hebben keurig overeind. Winst zat er voor Oleksandr nooit echt in, ondanks een goede partij. De stand komt daarmee op 1-9, en daarmee haalt Oleksandr wel de overwinning voor het team binnen.

Bord 1, 2 en 3 zijn dan nog bezig en dat is niet zo vreemd aangezien daar ook de sterkste spelers van de thuisploeg zijn aangeschoven. De eerstvolgende die het zoet der overwinning mag proeven is Ewa, en ze smult daar dan ook enorm van. De sterkste tegenstander wordt verslagen in een op het oog prima partij waarin niemand aan de uitslag twijfelde. In de auto werd er dan ook vol lof over Ewa gesproken, die in haar plaats wel vond dat ze een stop bij de Starbucks had verdiend. Omdat de medepassagiers daarvan overtuigd waren vond die stop ook plaats. Het is dan echter wel schrikken dat bij thuiskomst blijkt dat tegenstander van Mastrigt in het eindspel nog met een remise had kunnen ontsnappen, als tenminste de partij correct is ingevoerd. We zullen het onze dame niet kwalijk nemen en waren vooral blij met de 1-11 voorsprong.

Ook Adiatu treft een prima tegenstander, in de naam van Tiny Mous. Lang, heel lang gaat die partij gelijk op al kan Adiatu vaak nog iets extra’s als de stand dun wordt. Zo ook nu. Juist op het moment waarop het lijkt alsof het allemaal niet meer past, heeft Adiatu smerigheid in de stand gebouwd en moet Mous zetten doen die hij liever niet wil doen. En hoe dichtbij de remise ook was, Adiatu pakt alsnog de zege om daarmee onze ploeg alsnog op een 1-13 voorsprong te zetten.

De laatste die dan nog speelt is Patrick. De aanval wordt gekozen en de naar mijn smaak spannendste partij van de dag ontstaat. Tussen zet 30 en 40 lijkt het echter alsof Patrick het moeilijk heeft en voor een remise moet vechten maar wanneer Lansbergen afhaakt met 30-24 in plaats van doorspeelt met 48-42 keren de kansen. Nog eens zeven zetten wordt de tegenstander van Patrick te ongeduldig en wil te snel een remise forceren, maar juist die variant is niet goed. De afwerking van Patrick daarna is sterk en laat zijn tegenstander kansloos waarmee de 1-15 eindstand op het bord komt.

In de strijd tegen degradatie zouden dit zomaar belangrijke bordpunten kunnen zijn, want geen enkele ploeg won zo stevig van de Schiedamse hekkensluiter. Na een klein biertje zetten we koers naar ons geliefde zuiden omdat nog een enkeling een verre reis voor de boeg heeft. Ook oud-clubgenoot Danylo rijdt met ons mee. Naar verluidt heeft Dieter hem halverwege de keuze voorgelegd: uitstappen, of een contract voor CEMA tekenen. De uitkomst houdt de lezer tegoed.
De auto van Martijn – met daarin een recordaantal van tien bordpunten – bereikt veilig de Geleense thuishaven en aldaar wensen we elkaar een fijne week en spreken we af elkaar over zeven dagen weer te treffen. Dan wacht namelijk de wedstrijd van het jaar tegen Rijnsburg. Beide ploegen staan met vier punten tweede en derde van onderen en de verliezer mag zich gaan voorbereiden op een degradatie-fiasco. De winnaar kan degradatie (desnoods via de playoffs) nog ontlopen.

Leden

Marcel de Bie
Sofia Bielayieva
Olga Bielayieva
Patrick Casaril
Ton Coenen
Clemens Crucius
Frans Goossens
Dieter van Gortel
Martijn van Gortel
Tom Henriquez
Erwin Heunen
Martin van der Hout
Adiatu Ibrahim
Kristof Juszczak
Pierre Lacroix
Andre Maertzdorf
Paul Nitsch
Alex Orlov
Dre Peeters
Alona Prodan
Andre Raven
Ronald Schalley
Ewa Schalley
Aurelia Schalley
Jan Schoenmakers
Bert Verton
Alex Zhygalin
Tymur Zolotar