90 jaar DVZ

In het kader van 90 jaar “De Vaste Zet” zullen de komende tijd diverse artikelen uit oude clubbladen opnieuw onder de aandacht gebracht worden. Leuke verhalen belangrijke gebeurtenissen, anekdotes of zelfs oude partij analyses die de moeite zijn om zeker nog eens onder de aandacht te brengen.

Vandaag aflevering 1.

Een illusie van 14 jaar en 263 dagen (armer).
Het jaar 1985 was voor Dieter succesvol begonnen. Hij speelde nog pas enkele jaren bij onze club en had al enkele “geziene dammers” aan de zegekar gebonden. Hij was bezig, zich te manifesteren als een dammer van betekenis. 19 maart 1985 was het mijn beurt te proberen zijn zegetocht te stuiten. Met gemengde gevoelens bekeek ik de stand, met Dieter aan kop van de ranglijst. Na een gelijk opgaande strijd ontstond de diagramstand. (zie diagram)

Dieter speelde 18. 44-39?! Waarna ik toehapte met 29-33, 19. 38x29 26-31, 20. 37x17 16-21, 21. 27x07 18x47, 22. 29x18 02x44.
Prachtig vond ik het toen. Het was – volgens mij zelf – de mooiste kombinatie die ik tot dan had uitgevoerd. In een creatieve bui maakte ik van bovenstaande diagram een foto die ik verkleind tussen twee stukjes plexiglas plakte, er een gaatje in boorde en het resultaat aan een goudkleurig kettinkje hing zodat ik het – als ik geen last van bescheidenheid wenste te hebben – het in de revers van mijn paasbeste kostuum kon dragen en er aldus met de borst vooruit, uitdagend om me heen kijkend, in de hoop dat iemand zou vragen wat dat was, er mezelf een mentaal opkontje mee kon bezorgen.

Welnu, dit functioneerde ruim veertien jaar redelijk bevredigend, tot die verfoeide dag dat Patrick Carli onze clubavond bezocht. We schrijven 19 oktober 1999!

Ik was om zowat half acht bezig onze jeugdspelers Iris en Marco voor te bereiden op het “Wiersma examen”, Toen Patrick bij ons aanschoof. Hij demonstreerde ons enkele van zijn niet geringe hoogstandjes. Ik op mijn beurt vond dat ik mij ook moest doen gelden en haalde het bovengenoemde sieraad voor de dag en hield mijn reeds vaak vertelde verhaal.

Alom bewondering ; tot dat Patrick zich peinzend over de overgebleven stand boog en vervolgde met 23. 46-41 13x22, 24. 36-31 47x27, 25. 43-38 27x30, 26. 35x02 44x35.

Ik was verbijsterd. Ineens hoor ik achter me een satanisch geschater van – de anders zo beschaafd lachende – Dieter. “Ook dat nog” flitste het door mijn verwarde hoofd. Amechtig kreunend wist ik Dieter nog toe te voegen, “Ja maar jij had het ook niet gezien”. Op Patricks gezicht verscheen een geamuseerde grijns en met een mengsel van medelijden en spot trachtte hij me te troosten met de woorden “Sorry Lei”.

Zo dat is er uit. Nu reeds voel ik de therapeutische werking van mijn ontboezeming,
Lei.

Leden

Marcel de Bie
Sofia Bielayieva
Olga Bielayieva
Patrick Casaril
Ton Coenen
Clemens Crucius
Frans Goossens
Dieter van Gortel
Martijn van Gortel
Tom Henriquez
Erwin Heunen
Martin van der Hout
Adiatu Ibrahim
Kristof Juszczak
Pierre Lacroix
Andre Maertzdorf
Paul Nitsch
Alex Orlov
Dre Peeters
Alona Prodan
Andre Raven
Ronald Schalley
Ewa Schalley
Aurelia Schalley
Jan Schoenmakers
Bert Verton
Alex Zhygalin
Tymur Zolotar